Over pubers en Poppys

Als docente Frans ben ik altijd op zoek naar Franse liedjes, teksten of films om mijn lessen aantrekkelijker te maken. Maar de Franse chansons vallen niet zo in de smaak bij de iPod-generatie en de teksten zijn vaak te lastig. Dan misschien een Franse rap met bijbehorende clip uit de hitlijsten van vandaag? Ook te moeilijk.

Toen dacht ik aan de Poppys. Het ‘Non, non, rien n’a changé’ en ‘Isabelle je t’aime’  kon in mijn tijd iedereen meezingen. Nu eens kijken wat de hedendaagse pubers vinden van de Franse voorloper van de boyband. Met open monden wordt er gekeken en geluisterd naar de jongens die er, zoals ik hun vertel, net zo uitzagen als hun vaders destijds en waarop hun moeders heimelijk verliefd waren. Zijn dat echt jongens? Wat een rare strakke oranje overhemden en hoge broeken. Wat een gek lang glad haar en wat dansen ze vreemd. O nee… mijn vader zag er echt niet zo uit en mijn moeder vond dit zeker helemaal niks! Onvoorstelbaar allemaal, maar eh… juf mogen we het toch nog één keer horen? Enne…. nog een keer!
Een paar dagen later was op school de jaarlijkse Open Dag. Basisschoolleerlingen kunnen dan kennismaken met de BSG. Ik werd die dag bijgestaan door een aantal enthousiaste leerlingen. Een van hun taken was te zorgen voor de muziek. En ja hoor… de hele dag de Poppys! Ouders, met kroost in hun kielzog, werden naar ons lokaal gelokt door de nostalgische Franse klanken. Moeders, met een blik van weemoed in de ogen, zongen meteen mee en vaders dachten met een warm gevoel terug aan de Isabelle uit hun jeugd. Leerlingen, grote stoere jongens die op deze dag buiten het verkeer regelden, kwamen zich ‘warmen’ in het lokaal en begonnen spontaan te dansen met hun medeleerlingen. En ik? Ik dacht: ‘Non, non, rien n’a changé…’!

verschenen in de Duinstreek op 25-2-2009