Emoties
door Doris Zijlema, 6 vwo
Wat
heb ik die school vaak vervloekt. Als ik weer (onterecht uiteraard) een
reprimande kreeg, wéér in de file stond in de gang of bij het fietsenhok, of in
de stress schoot bij de gedachte aan dat ene vergeten werkstuk dat morgen af
moest.
Leven buiten school was veel interessanter en dynamischer, maar school
ging altijd voor. En nu, ineens, is het moment aangebroken waar ik die zes jaar
op wachtte: ik verhuis binnenkort naar Amsterdam, de grote wereld in.
Vorige week dinsdag zat ik in mijn allerlaatste les ooit, bij economie. Ik had verwacht dat ik opgetogen zou zijn over mijn komende vertrek, maar het tegendeel bleek waarheid. Uitzinnige emoties raasden door mijn lijf bij het aanzicht van mijn mentor in zijn paasgele overhemd. Dit was waarschijnlijk een van de laatste keren dat ik hem zou zien, dat ik met mijn klas in één lokaal zou zitten. Zelfs bij de gedachte dat ik daarnet voor het laatst in de file in de gang had gestaan werd ik overvallen door weemoedigheid.
Aan het eind van de les geef ik mijn docent een klam handje en hij wenst me alle geluk in mijn verdere leven. Nu is het zover, nu moet ik het zelf gaan doen. Maar de BSG heeft me al die jaren veel geleerd en gebracht, en dankzij deze fijne school, met betrokken leraren, bijzondere activiteiten en rijke creatieve kansen, ben ik klaar om er tegenaan te gaan. Om, speciaal voor mijn mentor, met Reve te spreken: ‘Moedig voorwaarts!’
verschenen in het Bergens Nieuwsblad op 19-5-2010