Knuffel

Vorige week hadden we het Bergerbosproject. Het was een lekker zonnig dagje en we liepen met ons groepje langs de waterkant. Onze biologiedocent, meneer Lek, was vrolijk aan het uitleggen over stampertjes en meeldraadjes.

‘Kijk, er hangt een knuffel in de boom!’ riep iemand. ‘Hee, wat gek, wie gooit er nou zijn knuffel in de boom?’

‘Wauw, het is een knuffel van een uil, die wilde ik vroeger ook altijd, Harry Potter…’

Meneer Lek bestudeerde het voorwerp eens aandachtig en trok zijn conclusie: ‘Dit is geen knuffel, want hij leeft!’

En ja hoor, de uil bewoog. ‘Aah, wat schattig! Een uilskuiken!’

Stilletjes liepen we op het uiltje af. Angstig keek hij ons aan. Dat was ook wel logisch, want hij hing aan het alleronderste twijgje van een beuk, vlak boven het water. Hij had zich met zijn klauwtjes vastgeklemd en deed zo nu en dan wanhopige pogingen om omhoog te klauteren.

‘We moeten hem redden!’

‘Ja, dan ga ik wel in het water staan en dan vang ik hem op!’

Ondertussen zat moeder uil wat meters boven ons alles scherp in de gaten te houden. We besloten maar wat naar achteren te gaan. Van een afstandje werd de uil gefilmd, gefotografeerd en bewonderd.

De babyuil had een diepe indruk op ons gemaakt. Op de terugweg naar huis hadden we het er nog over en de volgende dag op school ook. Meneer Lek vertelde ons dat het uiltje er niet meer zat. Niet op de tak en niet in het water. Dat kon twee dingen betekenen: het zat weer veilig in zijn nestje, of het was meegenomen door een vogelliefhebber. Dat vonden wij niet zo’n leuk idee…

verschenen in het Bergens Nieuwsblad op 26-5-2010