Bijna weer alleen

Nog even, dan ben ik weer alleen. Mijn bel wordt uitgezet, mijn deuren gaan op slot. Geen nieuwe teksten op mijn wc-muren, geen BSG’ers in mijn gangen. Zo breng ik bijna mijn hele zomer door. Het schijnt wel dat een groep jonge musici van Holland Music Sessions komt studeren in mijn lokalen.

Ik ben al een tijdje schoolgebouw, ik weet hoe het gaat hier. Aan het begin van het jaar ben ik veel te klein en stroomt het niet door. Vooral bij de fietsenrekken en in de gangen staat iedereen vast. Dit wordt meestal veroorzaakt door de enige leerlingen die mij, de school, dan nog te groot vinden: de brugklassers. Ze weten niet zeker waar de lokalen zijn, dus staan ze net zolang midden in de gang totdat er iemand voorbijkomt die het wel weet.
Het was voor mij een rustig jaar. Ik miste een paar letters van ‘de kunst van het leren’ op mijn voorgevel en er werden gesprekken gevoerd op mijn wc-muren, maar dit zijn geen grote rampen. Alleen halverwege het jaar raakte ik in de war. Sorry hiervoor, leerlingen van de BSG. Mijn bel ging drie keer per les of hij ging te lang door. Ik zag jullie elke keer weer blij verrast kijken, want bel betekent opstaan, opstaan betekent lokaal verlaten en lokaal verlaten betekent niet-leren. En leerlingen houden van niet-leren.
Voor je het weet, zit het er alweer  op. Het schooljaar lijkt elk jaar weer sneller te gaan. Ik ben al een tijdje schoolgebouw, ik weet hoe dat gaat.  Fijne vakantie allemaal!

verschenen in de Duinstreek op 1-7-2009